Luchtvervuiling

Door DonMetal op maandag 19 november 2012 12:34 - Reacties (4)
Categorie: Sax Columns, Views: 3.678

Deze column is eerder verschenen in de Sax, Mei 2012

Luchtvervuiling. Daar hebben we allemaal wel een beeld bij. Bij de meeste mensen zal het een beeld oproepen van lange rijen auto’s die in de file meter voor meter schoorvoetend hun steentje aan het broeikaseffect bijdragen. Gigantische rookwolken boven een industrieel gebied die stukje bij beetje de ozonlaag uitkleden. Maar wat mij nu nog meer stoort is luchtvervuiling in de persoonlijke omgeving. Dan heb ik het nog niet eens over de Houdini onder de scheten, zo’n smerige geruisloze walm die er ineens is en waarvan je de eigenaar nooit zult achterhalen, maar over mensen die het nodig vinden om een afgesloten ruimte blauw te zetten met deodorant.

Het gebeurt namelijk met enige regelmaat dat ik in de trein zit en daar ineens het geluid van een spuitbus hoor. Psshhhhht, pssshhhhhhhhhhhhhhhhhht, pshhhhht, pshht. Zich van geen kwaad bewust zie je dan het modepopje een paar banken voor je haar kauwgomballenlucht-dispenser terug in haar tas stoppen. Haar muffe zweetoksels zijn weer van een nieuw suikerglazuurlaagje voorzien, maar ondertussen stikt de rest van de coupť de moord door de dampen die zojuist verspreid zijn.

Mijn lichaam weet op een dergelijk moment nooit zo goed wat het moet doen. Aan de ene kant zou je natuurlijk verwachten dat het snakken naar adem als natuurlijke eerste levensbehoefte de overhand zou moeten hebben. En vaak heeft het dat ook. Maar de afschuwelijke geuren die er tegenwoordig aan de deodorants meegegeven worden zijn vaak zo storend dat vaak kokhalzen de eerste reflex is. Geen flauw idee wat er nu zo aantrekkelijk is aan het bezitten van een Haribo-lichaamsgeur.

Mag ik mij trouwens tussendoor even openlijk afvragen waarom damesdeodorant altijd genoemd wordt naar een bloem als Lucky Lotus of Natural Pure Rose, vruchten als Lemon Rush of Watermelon, of een substantie als Silk, terwijl mannendeodorant altijd genoemd wordt naar niet-bestaande begrippen als Discovery, Twist of Instinct?

Terug naar de overlast. Ik snap bijzonder goed dat je de onbedwingbare behoefte hebt je oksels te herparfumeren. Geen enkel probleem, zweetlucht is erger, maar laat dit gewoon vallen onder de categorie “je neus poederen”, dus doe het gewoon op het toilet. Heren ook trouwens; ik noem in dit stukje als voorbeeld een dame, maar heren kunnen er ook wat van. Gebruik gewoon je gezond verstand wanneer je deo op doet en val andere mensen niet lastig met jouw chemische putlucht.

Menseneter

Door DonMetal op zondag 11 november 2012 17:04 - Reacties (7)
Categorie: Sax Columns, Views: 2.442

Deze column is eerder verschenen in de Sax, April 2012

Gewoon even van het toilet gebruik maken. Dat was alles wat ik wilde. Even mijn neus legen om mijn voormalige neusinhoud vervolgens de diepe duistere krochten van het riool in te sturen. En daar ging het mis...

Het is donderdagochtend, 22 maart, tegen 8:45. Ik loop door de gangen van Saxion Enschede, op weg naar het toilet. Niets wijst er op dat ik op het punt sta slachtoffer te worden van en laffe misdaad die zijn weerga niet kent.

Ik loop het toilet in en kies een hokje uit. Na een zoektocht op de tast naar het begin van de wc rol scheur ik een mooi stukje papier af. Ik snuit mijn neus en gooi het groenbeklodderde papiertje in de maagdelijk witte wc-pot. Nog altijd zijn er geen aanwijzingen die mij er op attenderen dat ik op het punt sta om lijdend voorwerp te worden van een bloeddorstige doorspoelknop.

Mijn rechterhand gaat richting de knop (wanneer ik nu terug denk aan dat moment begint de Jaws-tune in mijn hoofd te spelen). Mijn vingers raken de uit goedkoop plastic opgetrokken knop aan, mijn pionierende middelvinger onbevangen voorop, iets waar hij nog wekenlang de lasten van zou ondervinden. De knop wordt ingedrukt. Doordrukken tot het einde, want zo ben ik. Het water begint te stromen en het papiertje met daarin de vrucht van de door mijn neusharen gedane arbeid spoelt een onzeker bestaan tegemoet. Op het moment dat ik constateer dat het water lekker door stroomt besluit ik mijn hand terug te trekken. Een cruciale beslissing. Een moment van leven en dood voor het door mij zo gewaardeerde stukje huid net achter de nagel aan de bovenkant van mijn middelvinger.

Een pijnscheut waarvoor superlatieven te kort komen schiet door mijn vinger. Onmiddellijk begint het bloed te stromen. De Rode Zee is niet rood, zou hij dat wel zijn dan zou hij zeer grote gelijkenissen met mijn vinger vertonen op dat moment. Zeker 0,5cm2 huid wordt opgeslokt door de scherpe rand aan de gulzige binnenkant van de doorspoelknop. In een vlaag van verstandsverbijstering besluit ik vlak na dit voorval te testen of de andere doorspoelknoppen bij de andere toiletten vergelijkbaar intolerabel gedrag vertonen, dit blijkt zo te zijn. Kennelijk heeft de architect van het Saxion gebouw in Enschede in een ziekelijk sadistische bui besloten bij de bouw van de toiletten gebruik te maken van doorspoelknoppen die naast het keurig controleren van de waterafgifte ook nog eens mens-eter-trekken hebben.