McDrek

Door DonMetal op maandag 28 september 2009 22:07 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 3.216

De nootjes voelde ik tegen mijn bovenlip aan sproeien, blijkbaar had deze gehandicapte McDonalds-medewerker (slissen was in zijn geval namelijk wel degelijk een handicap) zojuist zelf ook een Sundae met nootjes gehad. Een moment aarzelde ik of ik niet snel even een hap van mijn Big-Mac zou nemen en hem dat in zijn gezicht spuwende te danken voor het wisselgeld wat ik vanuit zijn vieze, vette hand in de mijn hand gedeponeerd kreeg.

De grote gele M trekt nu eenmaal allerlei aparte groepen aan. Kinderen staan hierbij natuurlijk op nummer 1, het speeltje in de Happy Meal is óf zo heilig voor ze alsof het de ultieme oplossing tegen AIDS is (ik vond zelf condooms al een aardige, maargoed), óf het is nou net niet het speeltje dat ze zo graag hadden willen hebben. En dan krijg je het bekende “1e maandag van de maand” effect, een sirene die 10km verderop nog te horen is. Maar die kinderen heb ik al genoeg aandacht gegeven in mijn andere blog dus daar laten we het even bij.

Een andere vrij elementaire groep binnen de Mac is de groep van de medewerkers zelf. Statistisch gezien moet er volgens mij per vestiging een chromosoomoverschot van 10% zijn, want op een of andere manier zien de McJob-slaven er altijd uit alsof ze uitgezonden zijn vanuit een sociale werkplaats. De vestigingsmanager die dit zooitje ongeregeld dan weer in bedwang moet houden loopt eigenlijk altijd rond alsof ze er liever vandaag dan morgen een eind aan zouden willen maken. Geef hem/haar eens ongelijk: hoe zou jij je voelen als je elke dag een stel zwakbegaafde primaten moest aansturen.

De laatste groep is er een waarin menig lezer van dit artikel zichzelf misschien wel in zal herkennen: ’s avonds na/tijdens het stappen even snel naar de McDrek toe. Even voor een 10tje euroknallers halen en er kan weer drank in. In mijn ogen is dat het enige valide excuus om naar de Mac te gaan. Dat, en leedvermaak, je zal er maar werken.