Vliegen?

Door DonMetal op vrijdag 31 juli 2009 20:10 - Reacties (29)
Categorie: -, Views: 5.735

Verhaaltje nav. een post in de HK

Mijn ergernis-niveau stijgt ook naar een grotere en nog eenzamere hoogte als ik in een vliegtuig zit waarin meer dan de helft van mijn medepassagiers, aan wie ik mij de voorafgaande uren al allerlei irritante dingen heb ontdekt, als een kudde schapen zit te klappen alsof ze vliegen pogen te vangen.

Die irritante dingen ontdek je natuurlijk gedurende je verveling op het vliegveld waar je, uiteraard, minstens een uur vertraging oploopt omdat je met een zo goedkoop mogelijke massa-vliegmaatschappij mee wil. Zo vallen mij onmiddellijk de volgende zaken op:

Kinderen, om een of andere reden vinden deze on-wezens het namelijk altijd nodig om op een moment waarop iedereen in een ultieme staat van depressie verkeerd (iemand die blij is met vertraging wordt namelijk onmiddellijk genlyncht, zo hoort dat) hyperactief rond te rennen met het energieniveau van een poederneus en een stem gelijk een zingende zaag, maar dan wel een valse.

Mensen die bang zijn niet als eerste het vliegtuig in te mogen en derhalve constant met hun boarding-pass stevig in het knuistje geklemd voor de gate staan wachten. Vooral oudere echtparen hebben deze neiging, hoogstwaarschijnlijk omdat hierbij manlief de dienstplicht nog heeft moeten meemaken en zich nog goed kan herinneren hoe hij als ťťnstreper op wacht moest staan voor de Russen/Duitsers (doorhalen wat niet van toepassing is). Daarom hebben deze echtparen ook strikte afwisselingen waarbij om beurten 1 iemand met de lading plastic zakken en de boarding-passes nog steeds tussen de knoestige vingers geklemd bij de gate gaat staan wachten terwijl de wederhelft koffie gaat halen, of het grondpersoneel gaat lastigvallen.

Nu we het toch over het grondpersoneel hebben: Waarom hebben die mensen altijd zo’n smerige lach om hun mond? De mensen die agressief reageren tegenover deze mensen zouden een lintje moeten krijgen, al is het alleen maar omdat ze voor wat afleiding zorgen.

Stel je hebt het hele traject van inchecken, naar de gate lopen (vaak op zich al een halve marathon) en de vertraging overleefd (uiteraard verstoken van enige vorm van updates omtrent je uiteindelijke vertrektijd, het grondpersoneel is immers te druk bezig met elkaar te flirten), dan zou je verwachten dat je gaat boarden. Niets is minder waar, na meerdere valse starts (waarbij het oude koppel gniffelend om kijkt hoe de rest zich een plek in de rij probeert te verschaffen), lijkt het er altijd op dat het grondpersoneel de mensen probeert te testen om te zien hoe ver ze kunnen gaan, en pas als je met tomaten, eieren of beter nog: stenen gaat gooien lijkt het op te schieten. Vervolgens is het zaak om in de tunnel niet op je hielen gereden te worden door de mensen die het nodig vinden zo’n “trolley” te hebben. Nog zoiets voor luie mensen tegenwoordig. Je komt dus bij het vliegtuig aan, het oudere echtpaar is inmiddels al door de rest van de kudde ingehaald: mensen met trolley’s zijn immers sneller dan bejaarden met plastic tassen, en je doet een poging tot het vinden van een stoel. Inderdaad: het vinden van een stoel, moderne mensenproppers zeggen: we hebben geen businessclass, dus zie maar waar je gaat zitten.

Dit is dus het volgende obstakel: het vinden van een zitplek. Ik reis over het algemeen alleen en heb hier dus weinig moeite mee: ik ga gewoon zitten, ik hoef toch weinig rekening te houden met anderen. Maar om ergens te komen is een 2e probleem: de trolley-mensen zijn namelijk eerder (ik vermoed een complot met die wieltjes) en vinden het nodig om vooraan te zitten. Dit is opzich het probleem niet. Het probleem is dat die klote-trolley’s maar net in het bagage-compartiment past, en aangezien ze vooraan willen zitten blokkeren ze dus het hele gangpad. Als je dit obstakel gehad hebt loop je even een paar rijen door en gooi ik m’n rugzak in zo’n vak en ga ik zitten. Het ouder echtpaar komt eindelijk aan en besluit eerst het hele vliegtuig eens rond te lopen om te kijken waar ze het beste uitzicht hebben. Uiteindelijk gaan ze toch achter aan zitten, de luiers moeten immers halverwege verschoont worden en dan wil je wel dicht bij het toilet zitten.

Dan, als je denkt dat iedereen zit komt het gigantische gezin met de 6 speed-kinderen binnen. Altijd als laatsten uiteraard, maarja: groot gezin betekend Bible-belt, dus dan zullen de laatsten de eersten wel weer zijn. De vader loopt op dit punt naar achter door het vliegtuig terwijl de moeder de kinderen om beurten een corrigerende tik geeft om er voor te zorgen dat ze niet tussen vliegtuig en slurf vallen. Dan na 5 minuten komt vader tot de verrassende conclusie dat er geen 6 plekken naast elkaar meer zijn, dus moeten er verspreidde stoelen gevonden worden, alleen wil iedereen natuurlijk naast mama zitten, en niet in de laatste plaats papa.

Iedereen zit op dit punt, inclusief bejaarden en het gezin met de poederkinderen. De gezagvoerder begint aan zijn onverstaanbare praatje en de stewardessen controleren de bagagerekken om er voor te zorgen dat ik geen trolley op mijn hoofd krijg. Het veiligheids-praatje (eveneens onverstaanbaar) begint en achterin het vliegtuig zie je dat de bejaarden druk bezig zijn te zoeken naar hun reddingsvest. We beginnen te taxiŽn, op dit punt kun je ook zo diegenen met vliegangst er uit pikken, uit die hoek zul je namelijk een combinatie tussen angstzweet, stront en braaksel ruiken. Moet je nagaan wat er straks gaat gebeuren als er turbulentie uitbreekt: ik heb er zin in.

Na een half uur als een dodo door het veld getaxied te hebben stijgen we op, het enige leuke aan de vliegreis is aangebroken. Uit de hoek van de gene met vliegangst zul je nu ook gejammer horen en de poederkinderen zijn spontaan rustig, om na een paar minuten op een onwaarschijnlijk hoge frequentie (letterlijk en figuurlijk) op te scheppen over hoe niet-bang ze wel niet waren. Op dit punt ga ik slapen, ik heb namelijk geen zin in een blikje cola voor §4, of een broodje kaas van §5, en de marginale parfum en horloges (ik heb nog nooit iemand zo’n horloge-prul zien kopen trouwens, maar dat terzijde) kunnen me ook gestolen worden.

Een hele vliegreis slapen lukt je trouwens niet, het schelle “zijn we er al bijna??!!” zal je toch om de 5 minuten doen ontwaken met de vurige wens dat blikken konden doden. In dat geval zou ik best 4 euro voor zo’n blikje willen neertellen, mits ze te recyclen zijn: het gezin had namelijk 6 kutkinderen.

We zijn inmiddels bijna aangekomen bij de plaats van bestemming. De persoon met vliegangst ligt inmiddels in semi-comateuze toestand omhoog te staren in zijn stoel. De bejaarden hebben zich voor de verandering nuttig gemaakt door de beste man een luier te lenen. Doneren eerder eigenlijk, ik neem aan dat ze hem niet terug hoeven. Zelfs de ouders van de speed-kinderen hadden er genoeg van en hebben de kinderen gekneveld, er is toch niemand in het hele vliegtuig die hen dat kwalijk kan nemen.

Nu is de piloot begonnen aan zijn afsluitverhaaltje, met lokale tijd en al dat soort onzin voor mensen die voorafgaand aan hun reis geen interesse hebben getoond in hun plaats van bestemming. Ondertussen begint bij mij de angst op te bouwen. De angst dat ik straks in een sea-life achtige omgeving zit vol klappende zeehonden die stom lopen te klappen omdat iemand zijn werk goed doet.

Het is zover: de piloot heeft een mooi stukje asfalt uitgezocht en de achterwielen raken de baan. De voorwielen nu ook en het lijkt er sterk op dat mijn nabestaanden nog geen beroep op mijn uitvaartverzekering hoeven te doen. We remmen nu zelfs af, wat ook een vrij geruststellende gedachte is, en uiteindelijk taxiŽn we richting de gate. De piloot roept weer iets onverstaanbaars en alsof dat het commando was begint nu de hele massa dom te klappen. Klappen voor iemand die simpelweg zijn werk doet. Hiervoor een lange, dure opleiding gehad heeft en simpelweg doet wat hij daar geleerd heeft. De enige situatie waarin ik mijzelf zou zien klappen voor een piloot, is als hij een lintje krijgt voor het redden van een vliegtuig in nood, waar ik dan ingezeten zou hebben. Dan verdient zo’n man applaus, als hij mensen redt. Niet als hij een simpele lijnvlucht aan de grond zet.

En toen had je ook hier een blog...

Door DonMetal op vrijdag 31 juli 2009 12:47 - Reacties (6)
Categorie: -, Views: 2.269

Al een aardig poosje post ik mijn Rant op mijn Hyves blog, en submit ik af en toe eens iets naar Fok, maar nu werd het tijd dat mijn mede tweakers hier dan ook maar eens van mee zouden kunnen genieten.

Ik zal eerst mijn oudere posts hier maar eens neergooien, om vervolgens dit gebeuren bij te houden met nieuwe posts.

Jasper

/update:

Mijn archief aan oudere blogs afkomstig van mijn Hyves heb ik uitgezocht en ik heb er enkele hier op tblogs gezet. Veel leesplezier ;)