Sommige mensen...

Door DonMetal op woensdag 16 juli 2008 12:51 - Reacties (1)
Categorie: -, Views: 1.127

“Sommige mensen…” Een uitspraak die bekenden van me mij al vaker hebben horen ontvallen. Ik houd van deze uitspraak, en weten jullie kleine kijkbuiskindertjes waarom? Omdat het met zoveel dingen aangevuld kan worden! Mocht de verkeerde het horen dan kun je het altijd snel aanvullen met: “…zijn te goed voor deze wereld”. Maar vaak bedoel ik: “… zijn ook gewoon stom/dom bezig”.

2 Weken geleden bijvoorbeeld had ik mij voorgenomen om op een zonnige zondagmiddag naar Deventer te gaan naar PlugPlantsoenPop. Normaalgesproken is een festival wat zich in het midden van de stad gratis mag af spelen gebonden aan een geluidslimiet en dus niet echt iets voor het geluids-kaliber van de muziek waar ik mijn oren graag mee mag vergallen. Maar deze keer was het anders: The Lucifer Pinciple was er, in mijn ogen een van de beste Nederlandse death-metal bands (neen, ik laat mij hier niet verleiden tot een 25 woorden tellende omschrijving). Een aantal maanden terug was ik namelijk naar de CD release van hun debuutalbum geweest, waar ik spijtig genoeg halverwege weg moest en het Opus Magnum genaamd “I Am The Law” live heb moeten missen.

Genoeg gezeur, terug naar het punt. Na de hele dag genietend/geŽrgerd te hebben toegekeken naar verschillende optredens was het zo ver: TLP mocht het strijdtoneel betreden. Na mijzelf naar een goede positie te hebben begeven en tijdens het 1e nummer al flink los te zijn gegaan in de pit gebeurde het: “Sommige mensen…”

Een mevrouw van middelbare leeftijd had namelijk de vraag ingediend bij vocalist Earik of hij “iets zachter wilde zingen”. Kom op, ben je dan zo dom of lijkt het maar zo? Vragen aan een death-metal vocalist of hij het rustiger aan wil doen is als het vragen aan de SGP of ze het atheÔsme zouden willen overwegen. Gelukkig is vocalist Earik niet op zijn mondje gevallen (wat wil je ook met zo’n strot) en wees hij de inmiddels flink op mijn zenuwen werkende mevrouw naar de rand van het podium waar oordopjes lagen, een oplossing die blijkbaar al meerdere mensen hadden gekozen want de gehoorgangverstoppers waren op. Dit werd ook snerend mede gedeeld aan de nu ook zichtbaar geŽrgerde vocalist die mevrouw naar de verste hoek van het terrein verwees omdat daar het volume waarschijnlijk enigszins zou meevallen.

En het wonder leek te gebeuren, mevrouw leek terug in de mand te gaan, onder luid gejoel van de grote zwarte menigte (niet qua huidskleur, qua kledij om even precies te zijn). Maar blijkbaar leed mevrouw aan een of andere vorm van masochisme, want waar blijft onze huilbaby al vuile blikken toewerpende naar mensen die zich wŤl vermaakten en wel prompt staan: midden voor het podium, de plek waar men het speeksel van de vocalist voelt regenen en waar je de hete adem van de pit-gangers in je nek hoort blazen.

Het feit dat mevrouw daar gewoon blijft staan te midden van een groep vrij agressieve concertgangers die het bloed van een dergelijke nitwit wel kunnen drinken lijkt mij genoeg reden om mevrouw de Darwin Award uit te reiken. Een award voor mensen die aan het kortste eind trekken als het gaat om “The Survival of the Fittest”. Een award die de meeste mensen toekomt wier naam wordt geassocieerd met “Sommige mensen…”